با صنع تو هر مورچه رازی دارد                  با شوق تو هر سوخته سازی دارد

ای خالق ذوالجلال نوميد مکن                      آن را که به درگهت نيازی دارد

شیشه ی دل را شکستن احتیاجش سنگ نیست این دل با نگاهی سرد پرپر می شود

گويم دوستت دارم شايد تصور كني تنها چند واژه ي ساده را در كنار هم گذاشته ام و جمله اي را بيان كرده ام .اما.... اين تنها يك جمله نيست ! دنياي لبريز از رويا هاي سبز و سرخ ! همين جمله ي كوتاه ! آ ري همين چند واژه خود كتابيست سر شار از معنا ! دوستت دارم يعني بي حضور تو زندگي برايم بي معناست

دردم را به كه گويم ؟ خواستم با نسيم بگويم ،سر گرم چمن بود . خواستم بنشينم كنار دريا ،سر صحبت را باز كنم،با ساحل غرق گفتگو بود، پيچك ناز مي كرد بر سپيداري كه بر تنه اش پيچيده بود و ..................... خواستم با تو بگويم اما در خلوتت صداي غريبه اي را شنيدم . درد خود را نگاه خواهم داشت ،شايد اين سوختن خوشتر از آن افروختن باشد

اینجا گلها خشکیده اند،اینجا بلبلان نمی خوانند،اینجا پرتگاه امید است،

اینجا کویر آرزو هاست،از میان سکوت فریاد زدم

اینجا اینجا غم غمگین گشته است

آه که اینجا لیلی غرق ماتم گشته

اینجا مجنون بیابانگرد صحرای انتظارغمین فراغ لیلی منتظر ثانیه و لحظه وصال اینجا مجنون هم بریده است

  اینجا دهکده جنون است

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست *هر کس نغمه خود خواند از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست*خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

همیشه احساس میکردم برای اینکه حرفهامو بشنوی احتیاجی نیست فریاد بزنم...

حتی نیازی نیست به زبون بیارم...

خدایا!...

حس میکردم صدامو از دهانم نمی شنوی...

صدا رو از قلبم میشنیدی...

جایی که هیچوقت از تو خالی نیست...

خدایا!...

میدونی که اگه بد کردم...

به پشت گرمیه بزرگی تو بوده...

اگر اینقدر بخشنده و مهربان نبودی...

شاید اینهمه به خودم اجازه نمیدادم که به دستوراتت عمل نکنم...

خدایا!...

میدونی از نادونیمه نه از عصیانمه...

میدونی هرجا هم که برم بازم برمیگردم پیش تو...

میدونی نمیخوام هیچ دری باز بشه الا در بخشش تو...